پائیز

پائیز که هیچ
تو نباشی حتی بهار هم
شکوفه های از جنس دلتنگی دارد
وقتی تو نباشی
هیچ راهی به نفس ختم نمی شود
باش تا لحظه لحظه ضربان قلبم شوی

ناز بانو

نبینم گرمی اشکهایت را بانو
نباشد که زلالی چشمانت به سرخی رگهای غم خو بگیرد
نمی گویم بخند که اشک زلال پاکی هاست
نمی گویم قهقه سر گیر که غم عصای روزهای خستگی است
تنها دلتنگ مباش چرا که دلهای 

طلوع می خواهم

روزگار سیاهیست بانو
نیم نگاهی حتی هم نمی تواند
حتی یک لمس نیز کار ساز نیست
حتی یه کلام که گاه تا عمق وجود می گریخت
دیگر انگار هیچ چیز نیست تا برای بودن دلیلی شود
خورشید را در ذهن تکرار می کنم
تا طلوعی مجدد
تا غریبه نباشد با قلب تاریکم

بانوی سفر کرده

آهای بانو
با تو ام ای لحظه لحظه ات خورشید
با تو ام که رفته ای از چشم
با تو که خانه کرده ای در دل
با تو ام ای  که می زنی لبخند
با تو ام که چشیده ای پرواز
نبودنت دلتنگی است

وقتی نباشی

همیشه بردین گلو به ریختن خون نیست
من هلاک شدم به نبودنت
من زیر تیغ رفتم بخاطر تو
من فنا می شوم آرام آرام
که تو نیستی تا دستان خسته ام را بگیری
تا گوش شنوای دردهایم باشی
من هنوز  دلتنگ تو هستم
و چشم به راه آمدن پیامی شاید
یا کلامی  از تو